دررفتگی کشکک در سگ (Patellar luxation) یکی از مشکلات شایع ارتوپدی است که در آن کشکک زانو از شیار طبیعی خود خارج می شود و ممکن است باعث لنگش متناوب، بالا نگه داشتن پای عقب، درد و در موارد شدید تغییر شکل اندام شود. تشخیص با معاینه ارتوپدی و در صورت نیاز رادیوگرافی یا CT انجام می شود و درمان بسته به شدت بیماری، علائم و میزان تغییرات استخوانی می تواند از کنترل وزن و فعالیت و پیگیری دوره ای تا جراحی متغیر باشد. تشخیص و درمان به موقع می تواند از پیشرفت آسیب مفصل و عوارض طولانی مدت جلوگیری کند.
بیمارستان دامپزشکی درنیکا با ارائه خدمات دامپزشکی و تشخیصی، می تواند در بررسی مشکلات ارتوپدی سگ ها نیز مورد مراجعه صاحبان حیوانات قرار گیرد. معاینه دامپزشکی، تصویربرداری و رادیولوژی، آزمایش های تشخیصی و خدمات جراحی از جمله امکاناتی هستند که برای بررسی و درمان بیماری های مختلف حیوانات مورد استفاده قرار می گیرند. در مواردی که علائم زانو نیازمند ارزیابی دقیق تر باشد، انجام معاینه تخصصی و استفاده از روش های تشخیصی مناسب می تواند به تعیین شدت مشکل و انتخاب مسیر درمان کمک کند.
مطلب پیشنهادی: بیماری دریچه میترال در سگ ها (MMVD)
علائم دررفتگی کشکک در سگ
یکی از علائم شناخته شده، لنگش متناوب و بالا نگه داشتن ناگهانی یکی از پاهای عقب است. بعضی سگ ها هنگام راه رفتن یا دویدن برای چند قدم روی سه پا حرکت می کنند و سپس دوباره به حالت طبیعی برمی گردند.
با پیشرفت بیماری ممکن است موارد زیر دیده شود:
- لنگش مکرر یا دائمی
- کاهش تمایل به دویدن و بازی
- درد یا ناراحتی هنگام حرکت
- تغییر در نحوه قرار گرفتن پا
- تغییر شکل تدریجی اندام های خلفی در موارد شدید
گاهی نیز دررفتگی کشکک در معاینه دامپزشکی تشخیص داده می شود، در حالی که صاحب حیوان هنوز متوجه علامت مشخصی نشده است.
درک دقیق سازوکار بیماری
برای درک بهتر دررفتگی کشکک در سگ باید بدانیم که کشکک بخشی از مجموعه حرکتی زانو است و در شیار انتهایی استخوان ران حرکت می کند. این شیار باید عمق و شکل مناسبی داشته باشد تا کشکک هنگام خم و راست شدن زانو در مسیر خود باقی بماند. تاندون کشککی نیز کشکک را به برجستگی استخوان درشت نی متصل می کند و عضلات چهارسر، کشکک، شیار استخوان ران و تاندون کشککی در کنار هم یک محور حرکتی ایجاد می کنند. اگر این محور در دوران رشد از راستای طبیعی خارج شود، فشار واردشده هنگام حرکت می تواند کشکک را به سمت داخل یا خارج منحرف کند.
در بسیاری از بیماران، مشکل فقط جابه جایی خود کشکک نیست. شکل استخوان ران، چرخش یا انحراف استخوان درشت نی، عمق شیار کشککی و محل اتصال تاندون کشککی نیز می توانند در پایداری زانو نقش داشته باشند. به همین دلیل دررفتگی کشکک در سگ ممکن است به تدریج و همزمان با رشد حیوان آشکار شود و شدت علائم آن در سنین مختلف تغییر کند. منابع تخصصی نیز این بیماری را در بسیاری از موارد یک اختلال رشدی یا مادرزادی می دانند، هرچند ضربه، شکستگی یا برخی بیماری های ارتوپدی دیگر نیز می توانند باعث ایجاد یا تشدید آن شوند.
مطلب پیشنهادی: دیسک بین مهره ای در سگ
نقش نژاد، سن و زمینه ژنتیکی
دررفتگی کشکک در سگ در نژادهای کوچک بیشتر گزارش می شود و نژادهایی مانند پودل عروسکی، یورکشایر تریر، چیهوا، پامرانین و برخی نژادهای کوچک دیگر استعداد بیشتری دارند. در مقابل، دررفتگی جانبی در سگ های متوسط و بزرگ بیشتر دیده می شود. مطالعات مرورشده همچنین به نقش زمینه ژنتیکی اشاره کرده اند و گزارش شده است که بسیاری از موارد در سنین پایین وجود دارند، اما نشانه های بالینی ممکن است با رشد حیوان و افزایش تغییرات اسکلتی آشکارتر شوند. بنابراین نداشتن لنگش در یک توله سگ، به تنهایی احتمال وجود ناهنجاری اولیه را رد نمی کند.
دررفتگی کشکک در سگ می تواند در یک زانو یا هر دو زانو ایجاد شود. در برخی گزارش ها، درگیری دوطرفه نیز قابل توجه است و ممکن است درجه بیماری در دو اندام یکسان نباشد. این نکته برای ارزیابی حیوان اهمیت دارد، زیرا گاهی صاحب حیوان فقط لنگش یک پا را مشاهده می کند، در حالی که معاینه ارتوپدی نشان می دهد زانوی دیگر نیز بی ثباتی دارد. بررسی هر دو اندام خلفی می تواند به تشخیص دقیق تر و تصمیم گیری مناسب تر کمک کند.
مطلب پیشنهادی: پارگی رباط صلیبی در سگ
علت دررفتگی کشکک چیست؟
در بسیاری از سگ ها، دررفتگی کشکک یک مشکل رشدی است و تنها به خود کشکک محدود نمی شود. راستای استخوان ران و ساق، شکل شیار کشککی، محل قرارگیری رباط کشککی و سایر عوامل اسکلتی می توانند در ایجاد آن نقش داشته باشند.
دررفتگی می تواند به سمت داخل (مدیال) یا خارج (لترال) اتفاق بیفتد. دررفتگی مدیال در سگ های نژاد کوچک شایع تر است.
چگونه علائم به مرور تغییر می کنند؟
دررفتگی کشکک در سگ ممکن است در ابتدا فقط با چند قدم لنگیدن یا بالا گرفتن کوتاه مدت یک پای عقب دیده شود. بعضی سگ ها پس از چند قدم دوباره طبیعی راه می روند و همین موضوع باعث می شود مشکل در مراحل ابتدایی جدی گرفته نشود. با تکرار جابه جایی کشکک، بافت های نرم اطراف مفصل ممکن است کشیده یا تغییر شکل دهند و خروج کشکک آسان تر شود. در نتیجه تعداد دفعات لنگش افزایش پیدا می کند و ممکن است فعالیت هایی مانند دویدن، پریدن یا بازی برای حیوان دشوارتر شود.
مطلب پیشنهادی: گاستروانتریت حاد در سگ چیست؟
در موارد شدیدتر، حیوان ممکن است حالت غیرطبیعی اندام داشته باشد یا هنگام ایستادن و راه رفتن زانو و پنجه در راستای طبیعی قرار نگیرند. شدت نشانه ها همیشه فقط با درجه دررفتگی تعیین نمی شود؛ به همین دلیل ارزیابی وضعیت عمومی مفصل، وجود درد، تغییرات استخوانی و سایر مشکلات ارتوپدی اهمیت دارد. در برخی سگ ها نیز بیماری برای مدتی بدون علامت می ماند و فقط در معاینه تخصصی مشخص می شود.
درجه بندی دررفتگی کشکک
نمایش تصویری درجات مختلف دررفتگی کشکک در سگ
دررفتگی کشکک معمولاً از درجه ۱ تا ۴ طبقه بندی می شود:
- درجه ۱: کشکک با فشار از جای خود خارج می شود، اما معمولاً پس از رها شدن به موقعیت طبیعی برمی گردد.
- درجه ۲: کشکک می تواند به صورت خودبه خودی یا در اثر حرکت اندام از جای خود خارج شود و دوباره به جای طبیعی برگردد.
- درجه ۳: کشکک بیشتر اوقات خارج از شیار قرار دارد، اما معمولاً می توان آن را به صورت دستی به جای خود برگرداند.
- درجه ۴: کشکک به طور دائمی خارج از موقعیت طبیعی قرار دارد و معمولاً با معاینه دستی نیز نمی توان آن را به جای طبیعی بازگرداند.
البته شدت علائم و میزان تغییر شکل اندام همیشه دقیقاً با شماره درجه یکسان نیست و تصمیم درمانی باید بر اساس معاینه کامل حیوان انجام شود.
مطلب پیشنهادی: آلوپسی ایکس در سگ ها چیست؟
تشخیص چگونه انجام می شود؟
تشخیص با معاینه ارتوپدی آغاز می شود. دامپزشک وضعیت کشکک، میزان جابه جایی، ثبات مفصل و راستای اندام را بررسی می کند.
رادیوگرافی می تواند برای بررسی وضعیت استخوان ها و مفصل زانو و همچنین ارزیابی تغییرات اسکلتی مورد استفاده قرار گیرد.
در موارد پیچیده تر، به خصوص در سگ هایی که تغییر شکل قابل توجه استخوانی دارند، ممکن است CT Scan برای ارزیابی دقیق تر و برنامه ریزی جراحی مورد نیاز باشد.
دررفتگی کشکک در سگ چگونه معاینه می شود؟
معاینه ارتوپدی پایه اصلی تشخیص است. دامپزشک ابتدا نحوه ایستادن و راه رفتن حیوان را بررسی می کند و سپس دامنه حرکتی زانو، وجود درد، ثبات مفصل و موقعیت کشکک را ارزیابی می کند. در معاینه تخصصی، جهت حرکت کشکک و امکان خارج شدن و برگشتن آن به شیار نیز بررسی می شود. در مواردی که انقباض عضلات مانع ارزیابی دقیق باشد، ممکن است آرام سازی یا بیهوشی مناسب برای معاینه کامل تر در نظر گرفته شود.
دررفتگی کشکک در سگ از نظر بالینی معمولاً در چهار درجه طبقه بندی می شود، اما شماره درجه به تنهایی تعیین کننده روش درمان نیست. برای مثال، یک سگ با درجه پایین ممکن است به دلیل درد یا مشکلات همراه نیاز به درمان بیشتری داشته باشد، در حالی که حیوان دیگری با بی ثباتی خفیف ممکن است مدت طولانی بدون علائم قابل توجه باقی بماند. تصمیم درمانی باید با در نظر گرفتن سن، وزن، میزان لنگش، وضعیت غضروف و مفصل و شکل استخوان ها انجام شود.
مطلب پیشنهادی: جراحی کلاپس نای سگ
اهمیت تصویربرداری در تشخیص
رادیوگرافی برای بررسی راستای اندام، وضعیت استخوان ها، مفصل زانو و تغییرات ناشی از بیماری کاربرد دارد. در موارد ساده ممکن است نماهای استاندارد برای ارزیابی کافی باشند، اما اگر تغییر شکل استخوانی شدیدتر باشد، تصویربرداری از بخش های بیشتری از استخوان ران و درشت نی لازم می شود. نماهای مناسب می توانند به بررسی موقعیت کشکک، انحراف استخوان ها و عمق شیار کمک کنند.
دررفتگی کشکک در سگ وقتی با تغییر شکل قابل توجه استخوانی همراه باشد، ممکن است به بررسی پیشرفته تری نیاز داشته باشد. CT می تواند اطلاعات سه بعدی درباره چرخش و انحراف استخوان ران و درشت نی فراهم کند و برای اندازه گیری زوایا و برنامه ریزی جراحی مفید باشد. در برخی شرایط، تصویربرداری پیشرفته به دامپزشک کمک می کند تشخیص دهد مشکل اصلی در کدام بخش از محور حرکتی اندام قرار دارد و چه اصلاحی برای بازگرداندن راستای طبیعی لازم است.
مطلب پیشنهادی: بیماری دیستمپر سگ
آیا همه سگ ها به جراحی نیاز دارند؟
خیر.انتخاب درمان به عواملی مانند درجه دررفتگی، شدت علائم، سن حیوان، میزان تغییر شکل استخوان ها و وضعیت مفصل زانو بستگی دارد.
در برخی موارد خفیف و بدون علامت، ممکن است پیگیری دوره ای و کنترل وزن و فعالیت کافی باشد. اما در سگ هایی که لنگش قابل توجه، درد، دررفتگی شدید یا تغییرات اسکلتی دارند، درمان جراحی ممکن است توصیه شود.
مطلب پیشنهادی: جراحی مجرای شریانی باز در سگ
چه زمانی درمان غیرجراحی مطرح است؟
دررفتگی کشکک در سگ در موارد خفیف، به ویژه زمانی که حیوان بدون علامت است یا لنگش بسیار محدود و غیرمکرر دارد، همیشه به جراحی نیاز ندارد. مدیریت محافظه کارانه ممکن است شامل کنترل وزن، تنظیم میزان فعالیت، توانبخشی و در صورت تجویز دامپزشک استفاده از داروهای کنترل درد باشد. هدف این رویکرد کاهش فشار روی مفصل و حفظ عملکرد مناسب اندام است، نه اصلاح دائمی تغییر شکل استخوانی.
کنترل وزن اهمیت ویژه ای دارد، زیرا افزایش وزن می تواند فشار مکانیکی روی مفصل زانو را بیشتر کند. فعالیت نیز باید متناسب با وضعیت حیوان تنظیم شود. در سگ دارای درد یا لنگش، فعالیت های پرفشار مانند پرش های مکرر ممکن است مناسب نباشند. برنامه توانبخشی نیز می تواند با توجه به شرایط بیمار برای حفظ قدرت عضلات و دامنه حرکتی طراحی شود. نوع تمرین، مدت آن و زمان شروع باید توسط دامپزشک یا متخصص توانبخشی دامپزشکی تعیین شود.
مطلب پیشنهادی: تشخیص بیماری مجرای شریانی باز (PDA) در سگ
جراحی دررفتگی کشکک
جراحی برای همه سگ ها یکسان نیست. هدف جراحی صرفاً «سر جای خود قرار دادن کشکک» نیست؛ بلکه باید راستای اندام و مسیر حرکت کشکک اصلاح شود تا کشکک بتواند در شیار طبیعی خود حرکت کند.
بر اساس شرایط هر بیمار، ممکن است از روش هایی مانند:
- اصلاح یا عمیق کردن شیار کشککی
- اصلاح محل اتصال رباط کشککی روی استخوان ساق
- اصلاح بافت های نرم اطراف کشکک
- اصلاح تغییر شکل استخوان ران یا ساق در موارد پیچیده
استفاده شود.
گاهی برای رسیدن به نتیجه مناسب، ترکیبی از چند روش جراحی لازم است.
چه زمانی جراحی مطرح می شود؟
دررفتگی کشکک در سگ زمانی که با لنگش پایدار یا مکرر، درد، درجه بالاتر یا تغییر شکل قابل توجه همراه باشد، ممکن است نیازمند اصلاح جراحی باشد. همچنین در حیوانات جوانی که ناهنجاری اسکلتی در حال پیشرفت است، دامپزشک ممکن است برای جلوگیری از تشدید تغییرات در حال رشد، درمان جراحی را زودتر مطرح کند. هدف اصلی جراحی، ایجاد یک محور حرکتی مناسب برای مجموعه چهارسر، کشکک و تاندون کشککی است، نه اینکه فقط کشکک به صورت موقت در جای خود قرار گیرد.
روش انتخابی به علت اصلی بی ثباتی بستگی دارد. اگر شیار کشککی کم عمق باشد، ممکن است اصلاح آن لازم شود. اگر محل اتصال تاندون کشککی روی درشت نی از محور مناسب خارج شده باشد، جابه جایی برجستگی درشت نی می تواند برای هم راستا کردن مسیر کشکک مورد استفاده قرار گیرد. در تغییر شکل های شدید استخوان ران یا درشت نی نیز ممکن است استئوتومی اصلاحی لازم باشد. در بسیاری از بیماران، ترکیبی از روش های استخوانی و بافت نرم برای رسیدن به ثبات مناسب به کار می رود.
مطلب پیشنهادی: عارضه های قلبی سگ
دررفتگی کشکک در سگ و انتخاب روش جراحی
روش های بافت نرم می توانند برای آزاد کردن بافت های بیش از حد کشیده یا سفت و تنظیم تعادل نیروهای اطراف کشکک استفاده شوند. با این حال، در بسیاری از موارد متوسط تا شدید، روش های بافت نرم به تنهایی برای اصلاح ناهنجاری استخوانی کافی نیستند و در کنار روش های استخوانی به کار می روند. این موضوع نشان می دهد که برنامه جراحی باید بر اساس آناتومی همان حیوان طراحی شود و نمی توان برای تمام بیماران یک روش ثابت در نظر گرفت.
جابه جایی برجستگی درشت نی یکی از روش های مهم در اصلاح راستای مکانیسم بازکننده زانو است. در این روش، بخش استخوانی محل اتصال تاندون کشککی جابه جا و در موقعیت مناسب تثبیت می شود تا مسیر کشکک با محور اندام هماهنگ تر شود. در صورت وجود شیار کم عمق نیز تکنیک های اصلاح شیار ممکن است به کار روند. انتخاب نوع تکنیک به عمق شیار، میزان تغییر شکل و وضعیت غضروف بستگی دارد.
در موارد پیچیده، اصلاح انحراف یا چرخش استخوان ران و درشت نی ممکن است بخش اصلی جراحی باشد. برای این بیماران، اندازه گیری های دقیق پیش از عمل اهمیت زیادی دارد و CT با بازسازی سه بعدی می تواند در برنامه ریزی اصلاحات استخوانی کمک کننده باشد.
مطلب پیشنهادی: دررفتگی کشکک پامرانین
چرا درمان زودهنگام اهمیت دارد؟
دررفتگی مداوم کشکک می تواند به مرور باعث آسیب غضروف، ایجاد آرتروز و تغییرات دائمی در راستای اندام شود. همچنین در برخی سگ ها مشکلات دیگری مانند آسیب رباط صلیبی نیز ممکن است همراه بیماری دیده شود.
بنابراین اگر سگ شما هنگام راه رفتن یا دویدن ناگهان یکی از پاهای عقب خود را بالا می گیرد یا دچار لنگش متناوب شده است، بهتر است برای معاینه ارتوپدی مراجعه کنید.
رابطه بیماری با آرتروز و مشکلات دیگر زانو
دررفتگی کشکک در سگ در صورت تداوم می تواند تماس غیرطبیعی و فشار مکرر روی ساختارهای مفصل ایجاد کند. تکرار جابه جایی کشکک ممکن است با فرسایش غضروف و پیشرفت تغییرات دژنراتیو همراه شود. همچنین بی ثباتی طولانی مدت زانو می تواند احتمال بروز مشکلات دیگری مانند آسیب رباط صلیبی را افزایش دهد. در یک مرور تخصصی، همزمانی پارگی رباط صلیبی جمجمه ای با دررفتگی مدیال کشکک نیز گزارش شده است.
دررفتگی کشکک در سگ همیشه به معنی پیش آگهی نامطلوب نیست. سگ هایی که علائم قابل توجه ندارند می توانند با مدیریت مناسب برای مدت طولانی وضعیت مطلوبی داشته باشند. در موارد شدیدتر نیز اصلاح جراحی در بسیاری از بیماران می تواند ثبات کشکک و عملکرد اندام را بهبود دهد، هرچند احتمال آرتروز یا عوارض بعدی باید در برنامه پیگیری در نظر گرفته شود.
مراقبت بعد از جراحی
دررفتگی کشکک در سگ پس از جراحی نیازمند دوره ای از محدودیت فعالیت است. بر اساس مرور تخصصی منتشرشده، محدودیت فعالیت معمولاً حدود ۶ تا ۸ هفته ادامه دارد و در این مدت فعالیت باید به تدریج و طبق برنامه دامپزشک افزایش یابد. پیاده روی کوتاه و آرام در مراحل ابتدایی و تمرین های توانبخشی مناسب می توانند بخشی از روند بازگشت عملکرد باشند. در جراحی هایی که شامل اصلاح استخوان است، تصویربرداری پیگیری برای بررسی روند ترمیم نیز اهمیت دارد.
دررفتگی کشکک در سگ بعد از جراحی ممکن است با عوارضی مانند عود جابه جایی کشکک، مشکلات مربوط به ایمپلنت، عفونت، تأخیر در جوش خوردن استخوان یا مشکلات مفصلی همراه شود. میزان خطر به شدت بیماری، نوع تغییر شکل، روش جراحی و عوامل فردی بیمار بستگی دارد. بنابراین مراقبت از زخم، رعایت محدودیت حرکتی و مراجعه در زمان های تعیین شده بخشی از درمان محسوب می شود.
نکته مهم برای صاحبان حیوانات
دررفتگی کشکک یک بیماری واحد با یک روش جراحی ثابت نیست. علت و شدت بیماری در هر سگ متفاوت است و انتخاب روش درمان باید پس از معاینه و در صورت نیاز تصویربرداری مناسب انجام شود.
تشخیص دقیق و برنامه ریزی صحیح درمان می تواند به حفظ عملکرد طبیعی اندام و کاهش عوارض طولانی مدت زانو کمک کند.
نقش مراجعه منظم و پیگیری
صاحب حیوان نباید فقط به شدت لنگش در یک روز خاص توجه کند. ثبت تعداد دفعات بالا گرفتن پا، زمان بروز لنگش، ارتباط آن با بازی یا دویدن و تغییرات در توانایی بالا رفتن از پله یا پریدن می تواند اطلاعات مفیدی برای دامپزشک فراهم کند. فیلم گرفتن از نحوه راه رفتن حیوان در زمانی که علامت وجود دارد نیز ممکن است در ارزیابی بالینی کمک کننده باشد، به ویژه اگر هنگام مراجعه علائم موقتاً دیده نشوند.
دررفتگی کشکک در سگ بیماری ای است که شدت آن می تواند در طول زمان تغییر کند. بنابراین پیگیری دوره ای در حیوانی که فعلاً نیاز به جراحی ندارد، اهمیت دارد. افزایش دفعات لنگش، ایجاد درد، کاهش فعالیت یا تغییر واضح در نحوه قرار گرفتن پا از نشانه هایی هستند که باید باعث ارزیابی دوباره شوند. تشخیص زودتر تغییرات ثانویه می تواند در انتخاب زمان مناسب درمان نقش داشته باشد.
نقش بیمارستان دامپزشکی درنیکا در تشخیص و درمان دررفتگی کشکک در سگ
بیمارستان دامپزشکی درنیکا می تواند در روند بررسی و پیگیری دررفتگی کشکک در سگ نقش داشته باشد. تشخیص این بیماری به معاینه دقیق مفصل زانو، بررسی نحوه حرکت حیوان و ارزیابی میزان جابه جایی کشکک نیاز دارد. دامپزشک با توجه به علائم بالینی و شدت مشکل، مشخص می کند که آیا پیگیری دوره ای و کنترل فعالیت کافی است یا حیوان به بررسی های تشخیصی بیشتر و ارزیابی برای جراحی نیاز دارد.
در مواردی که لنگش مکرر، درد یا تغییر شکل اندام دیده می شود، مراجعه برای معاینه ارتوپدی اهمیت بیشتری پیدا می کند. در صورت نیاز، رادیوگرافی و سایر روش های تصویربرداری می توانند به بررسی وضعیت استخوان ها و مفصل زانو کمک کنند. همچنین، اگر جراحی توصیه شود، ارزیابی شرایط عمومی سگ و برنامه ریزی درمان بر اساس شدت دررفتگی اهمیت دارد.
صاحبان حیوانات می توانند با مشاهده علائمی مانند بالا نگه داشتن ناگهانی پای عقب، لنگش متناوب یا کاهش تمایل به بازی، برای بررسی وضعیت سگ خود به بیمارستان دامپزشکی مراجعه کنند. تشخیص به موقع دررفتگی کشکک در سگ به انتخاب روش درمان مناسب و کاهش احتمال بروز عوارض مفصلی در آینده کمک می کند.
توجه: خدمات مشخص بیمارستان دامپزشکی درنیکا، از جمله انجام جراحی ارتوپدی یا تصویربرداری تخصصی، باید پیش از انتشار این بخش با امکانات واقعی بیمارستان تطبیق داده شود.
برای رزرو نوبت معاینه و مشاوره تخصصی:
- 📞 تلفن: ۰۲۱۲۲۷۴۸۱۰۹
- 📍 آدرس: تهران، نیاوران، خیابان مقدسی، نبش خیابان میری، پلاک ۶۷
جمع بندی تکمیلی
دررفتگی کشکک در سگ یک اختلال ساده مربوط به جابه جایی یک استخوان کوچک نیست، بلکه می تواند نتیجه ناهماهنگی مجموعه ای از ساختارهای استخوانی، عضلانی و رباطی باشد. به همین دلیل تشخیص دقیق باید فراتر از مشاهده لنگش انجام شود و در صورت نیاز، معاینه ارتوپدی و تصویربرداری برای تعیین علت و شدت ناهنجاری به کار رود. منابع دامپزشکی بر این نکته تأکید دارند که درمان باید متناسب با علائم و تغییرات اسکلتی هر بیمار انتخاب شود.
دررفتگی کشکک در سگ اگر خفیف و بدون علامت باشد ممکن است فقط به کنترل وزن، تنظیم فعالیت و پایش نیاز داشته باشد، اما در موارد دارای لنگش مداوم یا تغییر شکل قابل توجه، جراحی می تواند گزینه مناسب تری باشد. هدف از درمان، حفظ عملکرد اندام، کاهش درد و محدود کردن آسیب های ثانویه مفصل است. در صورت مشاهده لنگش متناوب یا بالا گرفتن ناگهانی پای عقب، بهتر است ارزیابی دامپزشکی به تعویق نیفتد.
منابع:
https://vcahospitals.com/know-your-pet/luxating-patella-in-dogs
